Милчо Мисоски: „Инсектариум“ (2016)

Ова е време на инсекти,
одговори песот со невиност во очите.

Дојде сонот
и кората на дрвото
се престори во човек.

Софија Тодороска: од „Круг на права линија“, 2022

НАСКОРО

Ќе дојде ден
кога облаците
ќе ни натурат
гласолалии врз јазиците,
а ние
ќе стануваме сè погласни
и ќе надвикуваме привиди
додека небото
ќе ни се смее на пир
со грмотевиците.

ПРОГОВОРУВАЊЕ

Реве мислата
што в тесни гради се слизнала.
Пламти говор
што се родил од нејзината утрова
со остри искри грлото го загребува.
Лути ветрови
гонат низи бисерни,
с'ска глас што од оган се створил,
се слева во издишка
што од студ во снегулка се скрила
- птица што пеејќи паѓа
да умре во нечија црнка,
така светло
каква што е нејзината нарав.

САБЈА СО БИСЕРЕН БАЛЧАК

Се пронижа низ мене
тенка осцтрица- студена;
Мина низ ситната градина,
насади целувки студенило:
ги покри своите бисери
со земјата која во мене
уште од создавањето
прародителско останала.
Го чекам времето
кога ќе расцути
она што ќе биде ќерка
на студен бисер
и месечева сенка-
пронижана далга.
Цутот, дар
за нечие небо ќе стане,
спомен на сабјата со бисерен балчак
пто врз мојата земја се срони.
Ќе ме свитка доземи
нејзиното време
што го таи во својот замав,
но ако.
Дар на вечноста
ќе ја дадам.

Ивана Јовановска: од „Номадски затвори“, 2023

ПАТ ШТО МОРА ДА ГО ИМА

цртам
и црпам креативен хаос.

рушам
и раѓам мој дом, мој град, мое небо.

молчам
и мекнеам пред сите жени во мене.

лекувам
и лажам уморно срце што си ја мери храброста.

трчам
и тропам на познати врати да отвори спокојот.

чекорам
и чекам да се сетам што сакав да бидам.

преспивам и пронаоѓам
пат што мора да го има.

ПАТ

одамна ќе тргнев на пат,
но чекав кучињата да престанат да лаат,
усните на ноќта да замолкнат,
зората да се засрами од себе.

чекав долго,
околу мене светот да се преслече во нови бои,
стражарите на сонот да се откажат од бдеењето врз него,
да заплаче новородената тишина.

сè уште не можам да заминам мирно.

САМО СВЕТОТ ШИРОК ДА ГО ВИДАМ

на Рембо

каде да пловам ако во себе чувам пијан брод,
ако патот за мене е и надеж и бол?

имам ли потреба осамен да пловам,
ил сал страв чувам кога сонувам дека тонам?

имам ли иднина што можам да ја стигнам,
можам ли од раните свои човек да биднам?

немам јас пат, немам јас цел
само стих во кој смртно сум вљубен.

низ ноќи зелени со блескав снег
овој број пијан во мене гори немири, бучен.

бран не сум
бран сакам да бидам
одовде до бескрајот - дајте само светот широк да го видам!

Андреј Ал-Асади: од „Секој секому огледало“, 2022

ГОВРЛЕВО, ОСИНЧАНИ, ДОЛНО ДУПЕНИ, КОЖУВ

Распрскани знаци по камење движат,
Дур' пламења сонце полиња лижат,
Прегрнати в оро по стењето лазат,
Низ тихоста широка заветно газат.

Дур' подземен тапан ритам громко бие,
На небе зурла езгија глатко вие,
А меѓу, руменина трепери лесна,
Кирилични руни заклучени в песна.

ГЕНЕЗА СПОРЕД СЛОВЕНОТ

Меѓу Белобог и Чернобог,
Земјата ко јаболко црно,
Вртејќи се в пламенен вртлог,
Во планета расне од зрно.

Одненадеж в средина пука,
Однатре светлина се шири,
На златен сноп соѕвездја сука,
Суд на пајажината свири.

Го парчосуваат Род сили,
Невидливи рожести тела,
Од челото сонце се пили,
Од гради - месечина врела.

Од веѓите - зора и самрак,
Од крикот бел - ровје и бура,
Прашести мисли - кадифен мрак,
Ѕвонлив камен - солзата штура.

Баш тој камен в срце сечие
Во ритамот со СеМирот клука,
Дур' пукне и в љубов се слие,
Заробен Род однатре чука.