Никола Наумовски: од „Град без сенка“, 2023

ПОДАРОК

Девојче здогледа три рипки играјќи си во вирот.
Едната беше создадена од звук,
другата од тишина,
а, третата – од обете.
Ѝ подарија ѕвезда што на челото ја стави,
а од грлото ѝ потече ѕуница.
Детството остана како одбелсок во водата
и никогаш повторно не ги виде.
Се сокрија во нејзините очи.

ПАДОТ НА ИКАР

Визијата е светост.
Секогаш поблиска,
секогаш поболна.
Сепак, ти ја зграпчи,
сепак, ти ја оживеа.
Ти веруваме, Икаре.

Глелам како Сонцето се качува
врз твоите пеплосани плеќи за да те предаде.
Проготај грутка небо и сети се,
слободата понекогаш е само уште еден превез
и уште една солза.
Зарем не знаеш?
Гледав како се качуваш кон Сонцето
за да избегаш во светлосната маглина,
сакаше да родиш бог, несвесен дека убиваш дете.
Долу е врвот.
Зарем не гледаш, о слеп Икаре?

Капки.
Капки светлина што носат хаос
ќе остават лузни врз илузијата за вечен мир.
Зарем не, Икаре?

Мавтај!
Мавтај со крилата гордо!
Никогаш толку гордо како во танцот на смртта,
наивен Икаре.

Знам дека бедно низ длабочина сега 'ртиш,
знам дека набобрената крв почнува да тежи.
Лебдиш некаде во гробот на брановите.
Стуткан си некаде во колевката на темнината.
Не плаши ce, драг Икаре.
Птиците во твоите очи се будни,
тие секогаш ќе ја сонуваат височината.
  
Визијата е светост.
Секогаш поблиска,
секогаш поболна.
Ќе дојдеме еден ден
и ќе ти ги вратиме крилата,
оние што ќе те вратат дома.
Верувај ни, Икаре.