Ана Динковска: 2 песни (1999)

АНТИНОМИИ

Белината веќе не возбудува
Се крие ѓаволско време во нечиј ум
Мислата не прогонува, туку дразни
Желбата пелтечи пред сонот.

Безмерно се мешаат две голтки вино
Залуден е Божјиот бакнеж в чело
Молкот е бреме, но не спокојство
Магливиот поглед е вистински изум.

ПРЕДИЗВИК

„И нема затоа ништо толку зло,
а да нема во себе совршено добро“
Парацелзиус

Тропоти Глуждот, Забите чкртаат
Мозокот се отвори за нова Лага
Чизмата нѐ гази, Пропаста нѐ води
Бесмилата е скриена во Крикот.

Гласот одамна шепне Тишина
Елипсата се затвора во Круг
Задушена Желба во мрзлива Утеха
Скриена желба со ѓаволски Предзнак.

Коста Солев-Рацин: „До еден работник“ (1936)

Да бидеш човек, да имаш топла крв,
да мислиш со глава и да работиш со рака
и па да бидеш нешто мртво.
През цел свој живот и ден и ноќ
да се трудиш и мачиш
и па да бидеш гладен и страден.

Работник - патник:
да немаш ништо, да страдаш за сичко –
а ти и твоите браќа да праите сè!
Палати да праиш
да живееш у изба –
од лулка до гроб
да бидеш роб.
Од вашата мака
да живеат друзи!

О, братко! Плукни на таков живот!
Со браќата твои, со маката ваша,
сронете го овој свет
и нов направете –
братски!