Софија Грандаковска: од „Препечено сонце“, 2009

ПРОСТУМ

Сè на едно
Простум сето
Што нè тера низ живот
Склопчено и желковно
Без последен крик
Со последна сила
Да се исправи
Да рече
Или изусти,
Да шепне
Или дојави
Дека овде со нас е
Со нас сè уште е
Онака простум,
Во нас е.

УТРОБАТА МОЛИ

Не знаев
Дека толку многу може да боли,
Но и оваа длабока болка
Нешто однатре просветлува
Утробата молитвено застана
Се издига до небото големо и сино
Подига рака
Да го погали
Сето она што поминало засекогаш,
Со голема љубов утробата моли
Да се роди пак,
Засекогаш.

Гордана Михаилова Бошнакоска: „Аптеката е секогаш отворена“ (1993)

Аптеката е секогаш отворена,
врз неа паѓа дожд од куршуми,
некој се крие во сред бел ден
благи одsвони се будат поради пладнето
„точно на пладне“, „момчето што сонува на пладне“,
„момчето што гледа ѕвезди на пладне“,
жени што пливаат на пладне голи во
ладната вода на реката,
им се спротивставуваат на озборувањата, феминистки фатени во клопка,
невремето го руши мостот за Конектикат,
таму нема да одам,
постои „Страв од летање“.
Прашање за Ерика:
„Нема страници од книгата искинати се,
а книгата е од библиотека“.
Одговорот на Ерика:
„Веројатно не сум ги напишала!“

Гордана Михаилова Бошнакоска: од ,,Нордиски љубовници", 1993

ПОЈАДОК

Градот спие под покриви
од чад
и млеко.
Скулптури од нежна кожа
нè пречекуваат,
лавот ни го нуди
својот јазик.
Ова е само сеќавање
на еден друг мост
и салто мортале
на киповите од кожа.
Ја цедат
во скок
водата од нивните тела.
До нас иде
со зрак
галењето на
Северното Море.
Лажичињата си бараат
место
меѓу
нашите тела.
Пекмезот се цеди
од непознати места.
Лажичињата трчаат
и го собираат.

ПОСЛЕДНОТО ЗАМИНУВАЊЕ

Низ замислата се движиме;
се преправаме дека живееме
тука,
се преправаме дека ги знаеме улиците
тука,
се преправаме дека кафеаната во која седиме
тука
е само на пет чекори од нашиот дом што е
тука
дека секој ден влегуваме во дуќаните
тука
дека купуваме кифли и колачи секој ден
тука
дека спиеме во истиот кревет
тука
со денови, со месеци, со години
тука
се преправаме дека заминуваме и остануваме
тука.

Андреј Медиќ Лазаревски: „Боја“ (2024)

го сечам виножитото наполу
за да ја видам темнината на облаците
ги сечам и нив наполу
за да ја видам светлината на сонцето
го сечам и него наполу
за да ја почувствувам жештината на огнот
го сечам и огнот наполу
за да ја видам водената спротивност
ја сечам и водата наполу
за да ја поделам планетата
од копно, на сигурно, сечам сè
и повторно се враќам кон виножитото.

се чини сè што ќе пресечам
боја ми дава.