Милена Сиљаноска: од „Куќичка на дрво не е дом“, 2024

НЕМА ВЕЌЕ СОНЧЕВИ ДЕНОВИ

Сите се зад нас како минато

Бранот не светка
се прекршува
во бесшумен лак
свиткан како црковен транзен

како усните
на безнадежниот морепловец
што се ниша на овалниот брег

Изгорен е венецот
Изгорев околу прстенот на сонцето

Котвата е фрлена
Нема веќе сончеви денови

БЛАЖЕНА

Баба ми гмечи кајсии
цеди души

Детски нозе газат кајсии
вадат души

Црвени и влажи
Помодрени и тажни

Нема веќе што да исцедам
Немам веќе што да дадам

Безлушпенива
Безвереница
Блажен грозд
Блажена смрт

ГРАДАМ КУЌА НА МОСТОТ

Западот исток да ми биде
да го пренебрегнам брегот
јамата сонце да ја фати

градам куќа на мостот
та да се врти како сончоглед
по зракот

на јамата прозорец отворам
кров ѝ ставам
сонце да станам