Светлана Камџијаш: од „Чекори во летот“, 1983

-   -   -

разнежен ден
миризливо поле
неускладеност на двајца брливи зборувачи
заморнина...
поле пладневно
бушаво
пусто
и успешно.

-   -   -

во театарот на денот и расположеното небо
јас набљудувам од височини.
денов се простре до мене како минувач
оставајќи ја својата тага по мостовите.
како кога умира невиноста
ме истури пред една мирисна вечност.
ќе гледам кон ИСТОК чувствувајќи си се
ќе се скријам под корите на дрвјата
и ќе се искрадам како минута
ќе станам бела плочка
и ќе нанесам нееднаквост
како молк во лифт
ќе гледам во сонцето
ќе гледам како луѓето го бараат небото
а само неколцина го продаваат
ќе ги исчешлам замрсените барања
ќе ги воспитам облаците
па ќе се нурнам под вода
да ја пречекам ноќта.