Јулијана Величковска: од „Рајсфершлус“, 2024

-   -   -

зависносложени допусни dope усни од вино румени од вина румени образи неопходен услов за вршењето дејство она главното се чиниш блискозначен близок значаен но не си се чинам допусна попустлива со податлива усна а не сум сложена сум сврзничка секако како ламела така ми беше речено во едни други сврзнички состави па владеј и остави и ако румениот образ блед е но макар не е мокар макар не и иако не признава по состав по дејство копнее

пепелашка

забавата беше добра отсекогаш сакав да танцувам во ритам плус но не можев да си најдам партнер и ете синоќа се појави принцот одел на салса мртка со колкчињата како владо јаневски и васко форти ако не знаеш кои се мал си за мене и не чуди се секако дека нема да завршам со принцот прво поради оние вештерки подготвени дури и да си ги исечат стапалата само за да се напикаат во моите чевли само за тие да бидат главните на балот ќе направат сè за доза допаминче а принцот тој ќе ме бара односно ќе ја бара онаа на која мојата чевличка ќе ѝ биде точна зашто се чини не е баш бистар оти да ми беше точна немаше ни да ми испадне

-   -   -

се криев во сенките на таксим сама меѓу луѓе како ѕвезда меѓу ѕвезди во толпата странци низ турканици трчаници и врева задушена од маски слободно ечеше само ѕвоното на трамвајот и песната на младите курди дервиши дијарбекир слободно беше и мачето што презриво позираше за фотографирање во книжарницата што му беше дом слободни беа и децата што сакаа сладолед а не трикови слободен беше и мојот чекор и мојата мисла далеку од (г)орион далеку и од себе со некои чудни сеќавања небаре туѓи или од некој претходен живот запомнети

-   -   -

понекогаш срцето ми е мал бел молец што од трепетот на срцебиењето ја истресува сета своја тежина сиот прав од крилцата и исчезнува губејќи се и претворајќи се во сѐ и во ништо (на)секаде и никаде велат постои нешто како срцева меморија чудесно е како по недостигот знам дека се ближи петровден и тогаш се присетувам дека на х светлосни години оддалеченост одовде може да се види минатото на земјата што значи дека на х светлосни години оддалеченост одовде може да се види дека баба сѐ уште е жива а јас се кикотам крај неа капејќи се во тенџере

Георги Барбаровски: од „Око и меч“, 1974

од циклусот „Воини од 1014“:

9.

ни амајлиите не помогнаа
та нели беа наени
во стар долап чувани
како жито да дозреат

кога нозете ни пуштија
мускул в корења букови
какво фајде од амајлиите

15.

ме газат коњи пресно потковани
потковици в чело ме браздат
ме бодат штитој огноврви
трилисни детелинки
по нив обесени

што ако ми шепна СРЕЌАТА
НЕ место добарден
кога и очите
в неврат се однесени

СОБА

влегувањето в очи ми дува
    разнобојни магли
потоа свикнувам и гледам
    меѓу ѕидот и таванот
четири заковани агли

*   *   *

во четири наутро
многукраки давеници
на небото гаснат

понекогаш
и еден полноглавец
сребрената душа
на дланка си ја држи

во четири наутро
лете
боите на денот
потечуваат

во четири наутро

ПРЕД ДОЖД

кога се враќав од полето
да си го приберам добитокот
над мојата темна глава
некој посака со чакмак
да го потпали небото

црна ќерамида распука
со црвена срцевина
удри по ридот

на кој му текнало
пред дожд
со чакмак
да го пали небото

Јордан Даниловски: од „Голтач на пламен“, 1982

ЗАМКА ЛЕЖИ ВО ТРЕНДАФИЛИТЕ

Студ проодува од каменот до мене
Мов во устата ми расте
Каменот ќе го исцица
Черепот ми е шуплива карпа
Во него израснале коприви
И како црвени мрави ми лазат по јазикот
И го полнат со пришти
Сушите ја испија ноќта
Сонцето излезе изврзано во завои
Му капе крв под прстите
Ветерот го премачкува со смола
И пее
Замка лежи во трендафилите

ИЗЛОЖБА

Крвава плетенка (и тапо евангелие)
Слечена кошула (и бигор)
Солза од чедност искапена (и скриена пепел)
Рака згрчена од болка (и мртва икона)
Сè е против Господ (а него го нема)

БАЧИЛО

Како стадата на починатиот овчар
Се растурија мојте жолти пеперуги
Мракот се потисна под каменот
А каменот во душата ми легна
Студени огнови ми ги исекоа градите
Небото се покри со лишај
И сенки од тешки ветрови
Крцкаше тревата по бачилото
Под нивните темни срца
Кучињата лаеја од страв
И 'ржеа по џбуновите
Некаде далеку на запад
Светкаа молњи како неми кристали
Ја корнеа ноќта и ја садеа без престан
Тој вечерен пир на денот

Светлана Камџијаш: од „Чекори во летот“, 1983

-   -   -

разнежен ден
миризливо поле
неускладеност на двајца брливи зборувачи
заморнина...
поле пладневно
бушаво
пусто
и успешно.

-   -   -

во театарот на денот и расположеното небо
јас набљудувам од височини.
денов се простре до мене како минувач
оставајќи ја својата тага по мостовите.
како кога умира невиноста
ме истури пред една мирисна вечност.
ќе гледам кон ИСТОК чувствувајќи си се
ќе се скријам под корите на дрвјата
и ќе се искрадам како минута
ќе станам бела плочка
и ќе нанесам нееднаквост
како молк во лифт
ќе гледам во сонцето
ќе гледам како луѓето го бараат небото
а само неколцина го продаваат
ќе ги исчешлам замрсените барања
ќе ги воспитам облаците
па ќе се нурнам под вода
да ја пречекам ноќта.

Олга Арбулјевска: од „Канурки“, 1972

ЖЕТВАРСКА

Со срп на полумесечина
Жетвари
во црни оклопи од горештина
од пелин и жолчка
Зелени
житја од вени ми жнеат
Со пења на устите
Узди ми ставаат
а потем ги врзуваат
мислите
На вршило в круг побеснуваат.

ПАТ

Со конец од разбол
громострела игла
ноќница ми везе
Ноќница од јанѕа
Ровјовезач ми такса
огнен штит од устрел
Три аршини љубов
за омраза двојно!

И по него појдов...

СЕНКАТА НА БУКЕФАЛ

Од далеку дојде скитник ождребник
насоне доезди, најаве одезди
Никој не го забележа

Жолтомлеч од сини дојки исушени
ги обои тревите, пред изгревите
во воздухот се шират колежи

Ждребни виждат ждребиците
ездењето им го подврзувам
Со зелени преѓи самоврзана —

никој не ме забележа во гниежот
на корењето, со бодежи прикована
од небото се преведувам

во горењето на тревите;
распојасена, оглавете ме насоне
оти на јаве ќе ви избегам!

Од далеку дојде скитник ождребник
насоне доезди, најаве одезди и никој
не забележа како земјата
Од копита вжештена занесе...

Илинка Митрева: од „Минијатури“, 1977

-   -   -

Човекот трчаше во летен ден
до летна ноќ.
Човекот трчаше со мисла
до безначајност.
Човекот неспокојно трчаше
до молчење.

-   -   -

Белото е празно без допири.
Радоста има нестварна цел.
Една маглива виелица
создава заумни глетки.

-   -   -

Пред да си ја именувам смртта
во благ и страшлив пат кој одамна ме следи,
свирепа насмевка од разложена мисла
на духот осамен му праќам свој.

Милчо Мисоски: „Инсектариум“ (2016)

Ова е време на инсекти,
одговори песот со невиност во очите.

Дојде сонот
и кората на дрвото
се престори во човек.

Софија Тодороска: од „Круг на права линија“, 2022

НАСКОРО

Ќе дојде ден
кога облаците
ќе ни натурат
гласолалии врз јазиците,
а ние
ќе стануваме сè погласни
и ќе надвикуваме привиди
додека небото
ќе ни се смее на пир
со грмотевиците.

ПРОГОВОРУВАЊЕ

Реве мислата
што в тесни гради се слизнала.
Пламти говор
што се родил од нејзината утрова
со остри искри грлото го загребува.
Лути ветрови
гонат низи бисерни,
с'ска глас што од оган се створил,
се слева во издишка
што од студ во снегулка се скрила
- птица што пеејќи паѓа
да умре во нечија црнка,
така светло
каква што е нејзината нарав.

САБЈА СО БИСЕРЕН БАЛЧАК

Се пронижа низ мене
тенка осцтрица- студена;
Мина низ ситната градина,
насади целувки студенило:
ги покри своите бисери
со земјата која во мене
уште од создавањето
прародителско останала.
Го чекам времето
кога ќе расцути
она што ќе биде ќерка
на студен бисер
и месечева сенка-
пронижана далга.
Цутот, дар
за нечие небо ќе стане,
спомен на сабјата со бисерен балчак
пто врз мојата земја се срони.
Ќе ме свитка доземи
нејзиното време
што го таи во својот замав,
но ако.
Дар на вечноста
ќе ја дадам.

Ивана Јовановска: од „Номадски затвори“, 2023

ПАТ ШТО МОРА ДА ГО ИМА

цртам
и црпам креативен хаос.

рушам
и раѓам мој дом, мој град, мое небо.

молчам
и мекнеам пред сите жени во мене.

лекувам
и лажам уморно срце што си ја мери храброста.

трчам
и тропам на познати врати да отвори спокојот.

чекорам
и чекам да се сетам што сакав да бидам.

преспивам и пронаоѓам
пат што мора да го има.

ПАТ

одамна ќе тргнев на пат,
но чекав кучињата да престанат да лаат,
усните на ноќта да замолкнат,
зората да се засрами од себе.

чекав долго,
околу мене светот да се преслече во нови бои,
стражарите на сонот да се откажат од бдеењето врз него,
да заплаче новородената тишина.

сè уште не можам да заминам мирно.

САМО СВЕТОТ ШИРОК ДА ГО ВИДАМ

на Рембо

каде да пловам ако во себе чувам пијан брод,
ако патот за мене е и надеж и бол?

имам ли потреба осамен да пловам,
ил сал страв чувам кога сонувам дека тонам?

имам ли иднина што можам да ја стигнам,
можам ли од раните свои човек да биднам?

немам јас пат, немам јас цел
само стих во кој смртно сум вљубен.

низ ноќи зелени со блескав снег
овој број пијан во мене гори немири, бучен.

бран не сум
бран сакам да бидам
одовде до бескрајот - дајте само светот широк да го видам!

Андреј Ал-Асади: од „Секој секому огледало“, 2022

ГОВРЛЕВО, ОСИНЧАНИ, ДОЛНО ДУПЕНИ, КОЖУВ

Распрскани знаци по камење движат,
Дур' пламења сонце полиња лижат,
Прегрнати в оро по стењето лазат,
Низ тихоста широка заветно газат.

Дур' подземен тапан ритам громко бие,
На небе зурла езгија глатко вие,
А меѓу, руменина трепери лесна,
Кирилични руни заклучени в песна.

ГЕНЕЗА СПОРЕД СЛОВЕНОТ

Меѓу Белобог и Чернобог,
Земјата ко јаболко црно,
Вртејќи се в пламенен вртлог,
Во планета расне од зрно.

Одненадеж в средина пука,
Однатре светлина се шири,
На златен сноп соѕвездја сука,
Суд на пајажината свири.

Го парчосуваат Род сили,
Невидливи рожести тела,
Од челото сонце се пили,
Од гради - месечина врела.

Од веѓите - зора и самрак,
Од крикот бел - ровје и бура,
Прашести мисли - кадифен мрак,
Ѕвонлив камен - солзата штура.

Баш тој камен в срце сечие
Во ритамот со СеМирот клука,
Дур' пукне и в љубов се слие,
Заробен Род однатре чука.