Славе Ѓорѓо Димоски: од „Проект“, 1982

ОТВОРЕНА ЗАДАЧА: ГОВОР

Бродот од пареа се распаѓа преку
океанот од чад се крева гледам како
и пропаѓа прислушкувам заѕидан но сепак
тоа е моја задача пристојна која чека
до дното да ја симнам од плеките стрпливо
додека лицето се стопи во отсуство
чекајќи друго место низ безсон назад
спуштен под водата под смислата симнат
фрлен се нафаќам па сакам
токму за Другото Речта да ја фатам

ПРОБИВ

Се гледа ведрина се провлекувам
низ звучни отсјаји влегувам
во коцкасти замисли
блокови воздух низ мене простори
се простирам по нападни глетки низ
себе се пробивам се шибам се гледа
ведрина опстојува за миг мигот
се одделува во лик звучна врска
со Јас. ЈАС што плускам на ветрот
разбиен.