Матеја Матевски: од „Предели покриени со вода“, 2006

РАНЕТИОТ ВОЛК

Слезе ѕверот
на брегот
Црвени капки на снегот
се влечат
пред душкањето на ветрот

Матно е сè и сметено
под небесното вретено
во вирот студен што длаби

Забите под дабот див
струна пискотлива
Го свива болка
сива
кон облаците додека завива
завива

И тој некого бара
преколнува

Волкот
сам
пред вратата на молкот
дури под синиот јасник
одекот тихо се гласи
и гаси

НЕВРЕМЕ

Лие
и
е
дожд

Ветрот
вие

Дабот
свиен
си
е

Ни заслон
ни
криеж

Дур
лие
и
е
дожд

насекаде