Милчо Мисоски: од „Чекајќи го ангелот“, 1991-2019

АНАЛИЗА НА ВРЕМЕТО

(Дива мисла)

На зелените ѕидови од небото
ги барам капките на водниот порив.

Низ раце ги испуштив патишата
за студеното време на ембрионот.

Пена во сонцето се скри
со заборавени стаклени стрели
што не можев ни да ги чујам - ни да ги видам.

Го горам мојот леб
единствената разумна нишка
како Јаписов син
како дива мисла
со листот и бестелесниот предел
што знае да биде
суров
и
пуст.

ПЛАЧОТ НА КАМЕНОТ

Солзите зборуваат за вистината што се смее.

Од камените плочи
на вечните корења
из'ртува листот на времето.
Рабови од пепелиштата на златото
Скршени гранки со печат на зелено
Сјајните врвови на кругот плачат
да не капе восокот по лицето на денот.

Гнилите камења ја сонат
сказната за црните мостови
на громогласноста.

Гори мало сонце на дланка од небо
сронувајќи ги камењата како страсти.