Петар Башески: од „Вестител“, 1991

ДАМКА ВО СОНОТ

Носталгија ме притиска како жив жар
по соништата како кошмар загубени.
Тајна неискажана наслушувам
за првиот плач од мајчината утроба.
Ме сечат невидливи мечеви
потекуваат крвје од небото
се разигруваат гранки од ветриштата
лисјата пејат само ним позната мелодија
сонцето црвено зајдува зад ридот
сенките се издолжуваат како змии
чунки тополите до земја се наведнуваат
грмотевици се закануваат да ме строшат
од скриени дупки стаорци цивкаат
црните чавки го надлетуваат градот
растрчани смртници го спасуваат живтотот-сон
а во сонот дамка останува.
По мислата за првиот ден на раѓањето
се гледам
сам.

РУН

Меѓу небото и земјата не постои бог
оти и Тебе пресветли коските ти се тресат
од помислата дека ништо не минува без мене
окото мое е поостро од секаков меч
зборот мој каменот го располутува
и ништо не може силата да ми ја земе.

Непокорен сум и пред бога и пред цара
Василевсот ми ја знае наравта
крвта му се здрвува во сонот
се буди како расплакано дете
оти наречниците не му претскажале
дека ќе се роди
Богомил Рун.

Ни во слава голем ни во тага тажен
тој громовник што таи тајни
на зборовите смисла што открива
не верува ни во солзи ни во проклетства
каде раката негова ќе стави знак
за векови белег останува.

2

Нема да ме растајните чеда смртни
мојот пат е комета без светлина
во ноќта моето око е ѕвезда
денот ми е свртница небеска.
Рака в оган да ставам
пламенот ќе изгори
ќе се стопи
и ако земјата ме прими на починок
дугот ќе ми биде
вечна
неповторлива колепка.