Михаил Ренџов: од „Јас, оксиморон“, 1998

ЗАНЕС

Себе си зборувам.
Паѓа снег. Ноќта догорува.
И вее студ и гризе
Грозен кикот

Во занес зборувам
И сам догорувам
Јас: Никој

ОКСИМОРОН

Влегуваат во мене
Како низ врата камена
Водата и огнот:

Се пали и гасне душата
            Осамена
Потем како полжав
Опколен од сушата
Се превиткува
Цимоли, мрее.

Низ мене
Како низ врата камена
Излегува облак-сенка
            Осамена
Чиниш душата
Занесено стенка
Чиниш:
Пее.

ДА СЕ БИДЕ: ЗБОР

Да се биде: Збор
И да се биде веда во зборот
И да се потегне сечивото
Од утробата до здивот
(во сон како и во ден)
Да се влезе во просторот
Како што се влегува
Во мојата крв
Во мојот пожар,
Да се влезе
Исцело и тивко
Сè дури не се согори
Сè дури не се пеплоса
Озвучен и среќен
Чиниш пред
Страшниот
Суд.

ПРЕСЛАТКА СМРТ

Ненадејно зборови-тигри
Ме напаѓаат:
Кај што истекува крвта
Никнува босилек
Кај што упатувам крик
Кликти пауница.

Среде пламнато пладне
Преслатка смрт.

Нерези, летото 1998

УТРО

Самовила е муграта
Таа игра врз мрежа од тенки конци
Чиниш бела пеперуга
Над жолти треви.

Летот: роса
Крилата: штурци.

Пред да падне
Ќе поита кон утрото-коњче
Што во галоп ќе ја носи
На место осамено
Каде ќе ја омае
Не утрен
Туку смртен
Сон.