Јанко Нинов: од „Ојдипод“, 1996

ПОЛИНЕЈК

Во туѓа шума појдов
оган за својата да барам.
Сиот со „пророштва“ сум свиткан.
Стравот танцувајќи
во моите коски маѓии си прави.
Ме тера на копје!
Копје земам, оган в срце носам.
Копје на копје,
две копја - братја снопја.

МЕДИТАЦИЈА

Ни пролет, ни есен;
дожд летен
се излева од вретено.
Раѓа ноѕе.
На што се потпира вретено!
Сечат стебло.
Мотаат конец;
смотуваат пророштва.
Крвави вретена во вртење -
О, мои недвижни очи.

ОЈДИПОВО ВРЕТЕНО

Одбивни ми се
тие прастари џамови
што во својот молк
ги сокриле модрите дрвја
на вретеното.
Толку ми се блиски,
од нив научив
старски да виѓавам Постоење,
во нив се огледувам себе-
отечено колено од вртење
Вретено.

ОДЅИВ

Бев заспан во магдоносот
кога баба ми
ми тутна
мастило в рака
на парче хартија
да ги напишам мртвите.

Кој ли женски хор
со винова лоза на глава
ќе ги испее тие имиња?!

Кога Ојдипод дојде
молејќи ме
неговите отсечени стапала
да застанат на листов кој
умира
Машки ја научив
Азбуката на одзивот.

!ТИРТАЈ

Млада е смртта што ме збогатува,
смрт млада ме пустоши,
се кријам во гранки.

Само на млада ѝ доликува
со смрт да разговара,
млада смрт остава Убавина и
Болка - последица од храброста,
млада смрт потоа се втурнува под земја
и капе немир врз гранките.