Илија Чашуле: од „Рушко ноже“, 2009

ПРОШКА

Гавранот го фрла тапото копје
на т'гата
лузната брзо зараснува
збунето чекорам по знајната почва
го уживам секој збор до блаженство
секој поглед што ќе го украдам
ме населува со мека топлина
уличните кучиња ме гледаат
со задршка љубопитен студ
се огледувам во распавтаните ѓубришта
заспивам разгален од врвовите на ноктите
пред да се заријат
во товарот од поарчени години
во насолзениот глиб на минатото
алам по трагите што сум ги оставил
со раскрварените коленици на детството
го повраќам мирот на исчезнувањето.

РОДИЛКАТА

Пастрмките претаат
во жестоко суви тревје
родилката
со разранети дојки
цеди млеко
за загубените мориња.