Ристо Маџунков: од „Глас во пустина“, 1993

ИЗЛЕЗ

Престојувам во вечноста
по раѓањето и смртта

На патот кон небото
зачудено се гледаме
зад водените завеси

Излезот можеби
засекогаш е изгубен

ЗЛОБА

Злоба коби, злобно моли
злокобно време боли

Злоба доби лути рани
злобна тишина ги храни

Злоба клетви залепува
злобни светлини заслепува

Злоба во клевети се мачи
зјапа празна и јачи

Злоба темел длаби
в грло клун заби

КЛЕТКА ЗЛОСТОРНИЦА

Триесет билиони клетки
како вечерни ѕвезди
Секоја свој одбир има

станала клетка злосторница
да расте и да завива
да се преобразува и да убива

Во таа лудост гасне
грижливиот блесок на свеста

ВОДЕНА НЕДЕЛА

Климатски строеви
носат штетни отрови
кон заѕидани предели

Крупни камења се дробат
во тајни врели бањи

Во водена недела
постојано се преместуваат

Ладните напитки се множат
и преку сите години тежат

кон топли краеви копнеат
нивните последици

Во бели бои се множат
слепите вистини

Стефан Спасовски: од „Ќумур смоквин млеч“, 2025

ТУЃО ТЕЛО

Залунѕав со прстите
онаму каде што боли,
низ шум кој за тишина коби
каде кобно моли
дланка фатена за прст.
Проклето е секое утро
и цвркотот на бездомниот славеј
тромаво жив.

Залунѕав со утешни зборови
каде гласот трепти
пронижан од крвав крст.
И не знае дека тече најмногу крв,
таму кај што се ројат нови сни,
во воздух без ни малку љубов
– одброени дни.

СЕГА ТОЈ Е

Беше и дом и присове
и засирена крв на раната
очајно заштитена.
Беше габа на оцетот,
кајмак на млекото,
влакно на кожата,
сало на телото.
Беше сѐ за да се заштити. Имаше страв од време како сура магла да му висеше, ко облаци бујни што висат пред дожд, ко мушички ниско што летаат. Имаше страв од птици без клун, вели, тие најопасно колваат. Сега тој е храбар. Сега тој е МЕД И ПЕЛИН Тарабата ми го покрива видот за знајното и незнајното. Продолжувам да гледам попреку – грлен извик и плач.
Јас и понатаму гледам низ тарбата
со очи полни мед и пелин.
Грлениот извик се претвора во бол.
Плачот стивна,
некој можеби и знае зошто.

ДЕТСКИ СОН

Бујноста на тревките ја следам
преку росата која ги слегнува
наземи.
Натежнати ја свиваат болчицата
една на друга – посестрими.
Лиџба личат тревки на полјана.
Лиџба личат, ликуваат, лудуваат.
Следејќи ме вјасува детскиот сон.

Методи Златанов: од „1000синови_1000сенки“, 2018

-   -   -

Откршените стаклени сечила и преморот и умешно искривените призраци на ѕидот под постелата, се за да го избегнам секое објаснување. Низ пукнатите истекува цветниот отров. Неповратно, а во тоа е утехата, тесниот премин од ненадеж ќе ги засркне последните оброци воздух и светлина, ќе го малакса немирот и ќе го пропушти (во спротивен правец) блаженото згаснување. Сонот се преоблекува во желба, па во изблик, па во оружје: по ѓаволите со секоја травестија!

-   -   -

Скршената тајна не е плирома што сака да го остави светот таков каков што е, гол и инертен. Таа имено секогаш се пројавува во образи што најдиректно ја оспоруваат. Титаниумските ѕвончиња во зглобовите и коскената срж ја спроведуваат треперливата мелургија на Gesang der Jünglinge im Feuerofen како неиздржива болка и како умлиение. Само најхрабрите ѝ се предаваат безрезервно. Нивното инфантилно противење да му се поклонат на огнот го победува огнот: поколение што нема да знае за нас.

-   -   -

Моето мојсеево_ковчеже можеше сеедно да биде и стара гајба од портокали. Многупати му го прережав гркланот на срамот во линиите за бесплатен вчерашен леб, под рѓосаните противпожарни скали, врз вреќите со играчки и износена облека, во грабежот на безводната земја, во последните поглавија откинати од книгите каде нешто непознато завршува, во тајните сродства на сираците, низ уличните сливници. Но, никој не забележа. Којзнае дали воопшто пристигна на брегот...?

-   -   -

Разболувањата, низ кои ја здогледав кршливата убавина на воплотувањето, полека згаснуваат; во жешкото место под ребрата, тука, - а оние дотраени скелети од рајски птици (во противречност) ми ја поткреваат желбата за исчезнување.
<_.._>

<_..Пролетта овојпат ништо нема да разбуди.._>

Марија Ангеловска: „Светкава среќа“ (2026)

Како светулка
ѕвезда во градите
ми се прпелка.

Низ густата магла во очите
полна месечина
ми се пробива.

Во подножјето на умот
прелест ми плете пајажина.

Во стомакот зуежи,
а под пазувите крила
ми се отвораат.

И одеднаш
светлина станувам.

Иван Карадак: од „Коприварник“, 1978

ЗА ВЛАКНО

Мнозина со разумот ќе постигнеа слава,

да не им пречеше сопствената глава.

НЕИЗЛЕЧИВ

Кутриот хипохондар, умре од страв.

Му рекоа дека е — здрав!

ПОКАЈАНИЕ

Искрено си ја признавам вината:

главата в песок ја криев.

Во виното била вистината,

а јас само ракија пиев!

НАПРЕДОК

Досега ме меса ко тесто,

но од денес успеси бројам.

Повеќе не тапкам в место,

почнав мирно да — стојам!

МЕТОДИКА

Пред да ги научите што е готика,

објаснете им што е — мотика!

ИНТЕГРАЛЕН ПОЛТРОН

Стигна до врвот благодарејќи на пактот

меѓу коленото, 'рбетот и лактот!

Влада Урошевиќ: од „Нуркачко ѕвоно“, 1975

ПРОЛЕТНА ЧИТАНКА Нови знаци кружат во воздушните витли: ѕвездичките на глуварчињата, калиграфските влакна. Ракописот на булките станува наполно читлив: пишаните врски се засилуваат и јакнат. Како размножено писмо се шири од тополата пасмо. Вртипопот пишува веќе сè на кирилица. Буката ги учи буквите изговарајќи ги гласно сè додека не ѝ се шине чаталестата вилица. Од печурките би можело да се учат самогласките. Грмушките на шипот се веќе цели брошурки. Се описменува пролетта со бобинките и раските наредени меѓу танките линии на дождовните шурки. ПАТУВАЊЕ СО АВАНТУРИ Ни избегал возот; сме го изгубиле багажот. Градот е далеку; ние стоиме в поле. Паѓа ноќ и се подготвува луња. Мажот на жената што нè повикува в стан е болен. Тоа е незгодно, но што можеме тука. Нè водат в соба. Но куќата веќе гори. Трчајќи по насипот свиткани луѓе пукаат. Стопанот е станат и со некого спори. Бегаме сопнувајќи се меѓу буриња со смола. Жената што нè примила нè поткажува на стражарите. Таа вика по нас од балконот. Таа е наполно гола. Во светлината на ракетите согоруваат пејзажите. Во мракот коњицата ги напаѓа поштарите. Не можеме преку мостот бидејќи го чуваат. По нас трча жената. Таа гази низ барите и вика: „Фатете ги додека уште сонуваат!“ Пукотите зад нас низ темнината светкаат. Некој е ранет. Сите трчаат по лекар. Потоа свијок, тишина и бесмислена глетка: возот стои на станица и багажот нѐ чека.

Филипа Сара Попова: од „На острицата – песна“, 2025

Сашо Димоски: „Големата едноставност“ (2024)

Товар лишен од смисла
сред сушата на својата пустина:
празен чамец лута по недогледот
за да ја сретне
својата бура.

Некаде цвета
забранет цвет.

Петко Дабески: од „Шумот на нечујното“, 2012

(13)

Со годиништа
Сам себе се чекав
Од поблизу да видам кој сум
Се видов само каде сум...

(15)

Кога не сум сосема сигурен
на која старосна
доба припаѓам -
потпашувам дете...

(21)

Врз нашиот долго
неотворан катанец
пајакот поставил
сопствен...

(32)

Со години и денови од подот
собирам заостанати блесоци
Сè поситни и посветли парчиња
од кристалната чаша
одамна падната
и престорена во дробеж
Налик на еха од првобитниот
експлозивен прасок

(11)

Не им угодувам толку
колку што им намигнувам
На некои деца
некаде во мене
Никогаш што не пораснале
Никому што не се огрешиле

(31)

Светот е шарен
графитиран ѕид
од вертикален тунел
Покрај кого
во стаклен лифт се лизга
надолу нашиот живот

(12)

Од болницата татко ми нарачува
Нахранете ми ги гугутките!
Оние од маалото
Со денови што го бараат
Со очи вѕирнати
и клунови допрени
До стаклото од прозорот
на неговата празна соба

(14)

Што ти вреди
отворен прозорец
Ако не си и самиот
отворен за разговор
Од гранката љубезно
те прашува нешто свраката
А ти не умееш чесно
ниту да ѝ одговориш

(5)

Токму кога
ни снема каде
решивме:
Одиме понатаму!

(33)

Нема причина и во шега
со вистинска почит
да не се поднаведнеш
Пред лицето на вистината
Се доверувам на ќерка си:
Би сакал да најдеш за другар
маж како мајка ти

Милена Сиљаноска: од „Куќичка на дрво не е дом“, 2024

НЕМА ВЕЌЕ СОНЧЕВИ ДЕНОВИ

Сите се зад нас како минато

Бранот не светка
се прекршува
во бесшумен лак
свиткан како црковен транзен

како усните
на безнадежниот морепловец
што се ниша на овалниот брег

Изгорен е венецот
Изгорев околу прстенот на сонцето

Котвата е фрлена
Нема веќе сончеви денови

БЛАЖЕНА

Баба ми гмечи кајсии
цеди души

Детски нозе газат кајсии
вадат души

Црвени и влажи
Помодрени и тажни

Нема веќе што да исцедам
Немам веќе што да дадам

Безлушпенива
Безвереница
Блажен грозд
Блажена смрт

ГРАДАМ КУЌА НА МОСТОТ

Западот исток да ми биде
да го пренебрегнам брегот
јамата сонце да ја фати

градам куќа на мостот
та да се врти како сончоглед
по зракот

на јамата прозорец отворам
кров ѝ ставам
сонце да станам