Бобан Богатиновски: „Превртлива врата“ (2004)

Виси мислата обесена на гранките од сомнежот
секогаш пред мене постојано зад мене
упорно ме следи и за ракавот влече сатаната
залудно ја напнувам тагата да потече
и ова е уште една златна година на злото
о топли јаболка податни за сонување
о фантомска болко невидлив отвору
на слузава јамка висат изџваканите галаксии
додека бавно се цеди
исплувокот од твоите крвави усни
ќе одиме ли моја тивка радост
нежно и неизбежно е ова небесно сечило
и во соседната соба
поголема и поубава
празнина стои
 

(1993)

Филипа Сара Попова: од „Скршен терариум“, 2024-2025

КРВАВА КАНДИДА

Клок-клок клокоти
ум полн со мисли згуснати
превриена вода
барам празни отвори
(Нека се исцеди!)

Вик-вик извици
трагам по скришни воздишки
за да преплавам свет
за присилен препород
(Нека се удави!)

Цим-цим цимоли
цигулката на штурецот
старци со хулахоп
кружат за последен пат
(Не го канам мракот!)

Греб-греб гребнатини
на навлажнети ѕидови
квасецот крвави
(Ќе дојде ли радост?)

ОБИД

Шарена ластовичка ми се вгнезди в зеница,
мислам дека сака да пеам,
а јас одамна сум тишина

Тишината на брегот
врз кој се крши и раслојува
смртта на помислата.

Шарена ластовичка на рамо ми долета.
Мислам дека сака да пеам,
а јас одамна сум ѝ ветена
на тишината,
на...

Борче Панов: од „Глочка школка“, 2018

ЛАВАНДА

среде плоштадот на една меморија
се цеди виножитото
како сино масло од лаванда

сонцето си ја остава облеката
пред капијата од акварелни бои

низ неа минуваме - голи до клетките
и се сеќаваме дека некогаш
и ние сме биле во рајот

од другата страна
времето е зеница која се собира
и шири за никогаш да не ослепиме
од премногу светлина
или од неопфатна темница

мирисаме на лаванда и дожд

ДОМИНО

глувчето ѝ ухна на куќата, таа на мачката,
мачката на улицата, улицата на градот,
градот мене,
јас на прозорецот.

студено е
запишувам топлина на замагленото стакло

Снежана Стојчевска: „Отпор“ (2022)

Кревкоста ме рони,
ми дава храброст
да бидам тоа што сум.
Мојата сила е свила,
што ја везам во стих.

За збор ќе те држам,
ко волчица ќе ‘ржам
јазикот во јазол
нема да го врзам,
ќе го разлеам
в езеро
од ендемски вид.

Види,
виделото ми е врела веда
што одзема здив.
Див оган ќе горам
во дива гора
жив збор ќе зборам.
Не ќе има мир!

Филип Клетников: од „Стојач на работ“, 2018

PRINCIPIUM MATERIAE PRIMAE

Само празнината е бесмртна
Сè што е
во неа
настанува
    бивствува
                    и
снебидува
Сè што е
низ неа мора да мине
и во неа мора да застане
засекогаш
само
заумното отчукување
на темното срце на тварта
истрајува
продолжува
засекогаш
Сè што е не е
Сè што не е копнее да биде

БЕЗНЕБЈЕ

Во глув час стигнува прашањето во
својот конак
Уран и отсуство тежат во облаците
Затворен е прозорецот од којшто еднаш го
гледавме Бог
Птиците тргнаа во потрага по ново небо.
Но не најдоа ништо –
и свија гнезда во нашите недоумици.
И сфатија:
само она што не говори е вистинито

БУНТ

Како свеќа догорува
последното значење
во свеста.
Во трошната колиба на крстосницата
една старица
прави мелем против
затруеност од вистина
за обезглавениот скитник.
Свети бунтовници против разумот
тропотат во самракот
– негови браќа и сестри
Како трудница стежнала вселената
оплодена од прашања
кои го умножуваат ништото
во утробата што ечи.
Бунт!
Бунт!
Бунт!

Будимка Поповска-Буде: од „Куќа на Марс“, 2019

НОВИТЕ БУКВИ НА СТАРОТО ОТКРОВЕНИЕ

Нема потреба нешто
Намерно да се крие
Ниту нешто да се открива
Сè што е скриено
Самото
Истовремено е откриено
Единствената варијабла
И можност за изместување
Е во слободата на намерата
Во тоа е нашата креативност
Нашата моќ
Да создаваме
Светови
Според нашето наоѓање
И нашето губење (загубување)
Во нив
Оти тие постојат
Само преку нас
Веќе создадените
Веќе манифест
На врвна креативност

ГОСТИ

(песна посветена на сите желки што знаат што значи да бидеш тигар...)

Можеби сме гости на оваа планета
Поканети или не сеедио
Домаќини на Универзумот секако
Можеби бездомници во градов  Можеби на брод што тоне
Можеби на платформа уживаме
Пиејќи од својот извор
Нафта
Или со чашка еликсир и мускатно оревче
Пееме за новото време
Можеби веќе удавени...
Улогите се менуваат со брзина
Што варира од полжав и желка
До тигар и змеј...
Денес не знае што му подготвило Утре
И никогаш не е готово
Дури и ако е сè завршено, не е крај

БОСА

Веќе не знам
Дали ова беше животот
Посакуван во мекото крилце на пеперутката
Веќе не знам
Дали и кога знам, тоа е повторно само
Ехо од ураганот
Оти утринава
Додека практикував дишење
Во палецот ми влезе трн
И ме здоболе
Додека воздухот излегуваше низ левата ноздра
Си реков
Не ме боли, не
Знам дека е ангел сатанин
Кој ги боцка оние помалку плашливите
А сепак не одважни
Сепак не храбри
Што прават мимезис на штрк
Вежбајќи рамнотежа
На две нозе
Од кои едната не сака да биде нога
Не би ли била смртта барем малку
Помалку неодложна
Помека

КОГА БИ

Кога би имало човек
Со уши
Кога би имало човек
Со уши на бог
Со уста на жаба
И копитца со крлушки
И канџи од витамин де
Пераи чешми и сонца
Кога би имало олуци
Каде што има лакти
Кога би имало човек
Каде што има полжавче
Бесконечност со две антени
Вовлечени навнатре
Кога месечината би била лице на човек
И кога лицето наместо очи
Би имало дупка прозорец и ролетна
Кога бог би имал куќа
И кога куќата би била универзум
Кога куќата би била
Куќа за гости
И кога во неа би живеел човек
А човекот би имал сурла
И би јадел кикиритки
На местото од еден слон
Кога бог би бил попречен
А во мозокот сепак би имал струја
Електрично поточе од мисли
И кога во неговата куќа
Би имало соба за глуви
И кога во собата би се слушале
Мислите на бог
Кога би имало бог и кога тој би мислел
Како театарски критичар
За попречени претстави
И кога сите луѓе би биле глуви
Кога некој би бил повеќе глув
А некој помалку
Кога звукот би бил од материја како
Шеќерно колаче
Кога би можеле да го јадеме звукот
Кога бог би бил сладолед
Кога би се продавал за пет денари топче
Кога бог би одел по земјата
И кога земјата би била сладолед од ванила
Веројатно би чекорел по вода
Некаде во Индискиот Океан
Кога океанот би бил кутија
Со капки од сол
Би требало сè од почеток, во круг
Кога слончето би имало штала
Би имало коњ во шталата

Софија Грандаковска: од „Препечено сонце“, 2009

ПРОСТУМ

Сè на едно
Простум сето
Што нè тера низ живот
Склопчено и желковно
Без последен крик
Со последна сила
Да се исправи
Да рече
Или изусти,
Да шепне
Или дојави
Дека овде со нас е
Со нас сè уште е
Онака простум,
Во нас е.

УТРОБАТА МОЛИ

Не знаев
Дека толку многу може да боли,
Но и оваа длабока болка
Нешто однатре просветлува
Утробата молитвено застана
Се издига до небото големо и сино
Подига рака
Да го погали
Сето она што поминало засекогаш,
Со голема љубов утробата моли
Да се роди пак,
Засекогаш.

Гордана Михаилова Бошнакоска: „Аптеката е секогаш отворена“ (1993)

Аптеката е секогаш отворена,
врз неа паѓа дожд од куршуми,
некој се крие во сред бел ден
благи одsвони се будат поради пладнето
„точно на пладне“, „момчето што сонува на пладне“,
„момчето што гледа ѕвезди на пладне“,
жени што пливаат на пладне голи во
ладната вода на реката,
им се спротивставуваат на озборувањата, феминистки фатени во клопка,
невремето го руши мостот за Конектикат,
таму нема да одам,
постои „Страв од летање“.
Прашање за Ерика:
„Нема страници од книгата искинати се,
а книгата е од библиотека“.
Одговорот на Ерика:
„Веројатно не сум ги напишала!“

Гордана Михаилова Бошнакоска: од ,,Нордиски љубовници", 1993

ПОЈАДОК

Градот спие под покриви
од чад
и млеко.
Скулптури од нежна кожа
нè пречекуваат,
лавот ни го нуди
својот јазик.
Ова е само сеќавање
на еден друг мост
и салто мортале
на киповите од кожа.
Ја цедат
во скок
водата од нивните тела.
До нас иде
со зрак
галењето на
Северното Море.
Лажичињата си бараат
место
меѓу
нашите тела.
Пекмезот се цеди
од непознати места.
Лажичињата трчаат
и го собираат.

ПОСЛЕДНОТО ЗАМИНУВАЊЕ

Низ замислата се движиме;
се преправаме дека живееме
тука,
се преправаме дека ги знаеме улиците
тука,
се преправаме дека кафеаната во која седиме
тука
е само на пет чекори од нашиот дом што е
тука
дека секој ден влегуваме во дуќаните
тука
дека купуваме кифли и колачи секој ден
тука
дека спиеме во истиот кревет
тука
со денови, со месеци, со години
тука
се преправаме дека заминуваме и остануваме
тука.

Андреј Медиќ Лазаревски: „Боја“ (2024)

го сечам виножитото наполу
за да ја видам темнината на облаците
ги сечам и нив наполу
за да ја видам светлината на сонцето
го сечам и него наполу
за да ја почувствувам жештината на огнот
го сечам и огнот наполу
за да ја видам водената спротивност
ја сечам и водата наполу
за да ја поделам планетата
од копно, на сигурно, сечам сè
и повторно се враќам кон виножитото.

се чини сè што ќе пресечам
боја ми дава.

Никола Наумовски: од „Град без сенка“, 2023

ПОДАРОК

Девојче здогледа три рипки играјќи си во вирот.
Едната беше создадена од звук,
другата од тишина,
а, третата – од обете.
Ѝ подарија ѕвезда што на челото ја стави,
а од грлото ѝ потече ѕуница.
Детството остана како одбелсок во водата
и никогаш повторно не ги виде.
Се сокрија во нејзините очи.

ПАДОТ НА ИКАР

Визијата е светост.
Секогаш поблиска,
секогаш поболна.
Сепак, ти ја зграпчи,
сепак, ти ја оживеа.
Ти веруваме, Икаре.

Глелам како Сонцето се качува
врз твоите пеплосани плеќи за да те предаде.
Проготај грутка небо и сети се,
слободата понекогаш е само уште еден превез
и уште една солза.
Зарем не знаеш?
Гледав како се качуваш кон Сонцето
за да избегаш во светлосната маглина,
сакаше да родиш бог, несвесен дека убиваш дете.
Долу е врвот.
Зарем не гледаш, о слеп Икаре?

Капки.
Капки светлина што носат хаос
ќе остават лузни врз илузијата за вечен мир.
Зарем не, Икаре?

Мавтај!
Мавтај со крилата гордо!
Никогаш толку гордо како во танцот на смртта,
наивен Икаре.

Знам дека бедно низ длабочина сега 'ртиш,
знам дека набобрената крв почнува да тежи.
Лебдиш некаде во гробот на брановите.
Стуткан си некаде во колевката на темнината.
Не плаши ce, драг Икаре.
Птиците во твоите очи се будни,
тие секогаш ќе ја сонуваат височината.
  
Визијата е светост.
Секогаш поблиска,
секогаш поболна.
Ќе дојдеме еден ден
и ќе ти ги вратиме крилата,
оние што ќе те вратат дома.
Верувај ни, Икаре.

Мане Манушев: од „Ќе“, 2012

ГРАДСКИОТ ЧАСОВНИК

Ќе фрлам ли поглед морен 
како слабо ехо од далечна бура, 
ми доаѓа студот со копнежен насмев 
од полнокните сонливи sвезди.

Ни спокој ни сон!

Ќе взирам ли жедно во камениот свод, 
ја губам мислата, речта, 
ги праќам во ноќта воздишките 
по разискреното темно синило.

Ни спокој ни сон!

Нема екот од приморскиот ветрец, 
нема мирис, прекрасен плет на 
сушни цветови покриени од срам, 
само чудни сенки подигаат блесок.

Ни спокој ни сон!

Но блесокот веднаш го снема 
по патот што се губи во брановиот 
бескрај од утринска роса што 
муграта тивко ја допира и гали.

Ни спокој ни сон!

БУДЕЊЕ II

(во 1 поинаков детски час) 

Бевме деца 
кои секогаш ги собиравме 
сите сликички за да ги 
пополниме албумите,
бевме деца 
насмеани и кога 
ќе се исклештевме во 
некој од маалските дворови 
додека правевме попис 
качени на некоја вжарена кајсија, 
бевме деца 
кои живеат во стриповите 
а играат челик низ соновите, 
деца 
кои ги нервираат и будат станарите 
со тапкањето на топките во влезовите, 
бевме деца 
со имиња несмасно испишани по sидовите, 
со мисли затворени по хидрантите, 
со зовриени срца кога 
ги газевме сопствените и туѓите сенки, 
бевме деца 
што ги sиркаат жените од приземјето 
додека се бањаат, 
немавме лоши мисли, 
бевме деца... 
и сега страдни 
по детската жега 
се будиме како деца 
за да си поткраднеме и пивнеме од
спомените и годините кога
бевме деца.

од циклусот ,,Додека како дете го уништував комплетот од Вилијам Шекспир"

2

Зборот,
музика сива,
расчекор
во длабока жештина,
крст
од јазици,
молк
и сомнежи
како заточеници.

Без глас
изгубени води,
мост
од извор(и)
блесоци,
биди ранобудница блудница,
мастило
од слобода мачителка.

Викот 
пресуден крикот 
распаднат,
отров
вечерен порив
ништожен,
спомен
украден од тагата,
писмо
измислено од магмата.

Гори
бледило
во насмев,
на смев
се покорија
соѕвездијата,
вистината е
девојка нема,
нема повеќе
да раскажува.

Владимир Гавровски: „Перспектива на умот“ (2007)

Секој нов ден
Поблиску до смртта
Па сепак радосен
Оти секој нов ден
Поблиску до денот
Кога ќе земеме плата.

Владимир Мартиновски: од „Часови без часовник“, 2025

ПТИЧЈИ ЧАС

На работ од ова долго ѕверско лето
Во секој миг сме некои други птици:
Врапци што ја учат тајната на летот
Страчки што гаѓаат танкери со крици

Лебеди што мирно спијат среде делник
(Орли што гледаат невидливи драми)
Колибри што дремат во лушпи од лешник
Гугутки што на изгрејсонце се сами

Кога пак ќе сме луѓе ќе се фатиме
За приземни прелести сопки и замки
Стапици и местенки примки и мамки

Бескрајни џавкања празни дрдорења
Но кога-тогаш конечно ќе сфатиме:
Горе на небо сме пуштиле корења!

ЧАСОВИ ПО ПРЕОБРАЗБИ 1

Дамари бијат ко пастрмки на суво
Кожи се лупат ко на стари поскоци
Во косите був прави љубовно дувло
Скакулци на гради вежбаат доскоци

Очите се светулки доле и горе
(Што вјасаат сите нешта да ги видат)
Ушите се лилјаци кои и в море
Би влегле за со нова тајна да бидат

Од овој свет одамна сме бегалци:
Бевме гонети комарци и гуштери
Ноќни пеперуги штурци и жегалци

Сенки сме на полуцедени маслинки
На риби ловени одново пуштени
Личиме на недолечени настинки

ЧАСОВИ НА (ОД)ВИКНУВАЊЕ

Дај да ги баталиме сите навики
(Тоа одамна сме го заборавиле)
Сите стари маски слободно спали ги
Што светот в мугри во црно го завиле

Доста злопамтила иднини ни кројат
Доста очајници надолу нè влечат
Доста одмаздници сводот ни го бојат
Доста ненаситни кории ни сечат

Нека запомнат и ситни душички
Под сонцево за секого има место
В зори ѕвездите се палави мушички

Има и нешта што немаат намена
И најсилните го губат својот престол
Облаците ноќва се меки камења

Матеја Матевски: од „Копнеж по целина“, 2005

ФОРМИ

Го гледав мигот клетките кога се делат
и мракот го напушташе светлината
и семето зрееше веќе пред да биде нанесено
од ветриштата
и водата се разложуваше во воздухот
и мигот го гледав кога се отвораше цветот
со шумоглавноста на мирисите
над морето
Тоа беше мигот на кревката црта невидлива
на постоењето
што ги дели и составува
непостоењето со идното време
Од него се раѓаа форми
окото што ги лови
отаде досегливата светлина
со движења полни зад своите кори
зад своите кожи
зад своите окови
Форми пуштени во просторот
од движењето на ѕвездите
во кои и ние се препознаваме
збунети
пред онаа црта помеѓу сонот и јавето
како меѓу болот и крикот
пред денот што се раѓа

ЈАГУЛА

Омаж за
Монтале

Од каде сега тој пат по води по треви по камењари
водите што ги водат
низ теминиа Се влечат црни сенки со ноќен сјај
месецот додека зачудено ги придружува
Месечарки вековити

Ги води трагата нив на некоја преѓа одгатната
нишка нежна
во длабините нејасни на биднината
На времето што треската на семето ја сонувало долго
на повтежот незнаен и силен
во кревката снага
во благата спирална молња на плотта

Од сите земни води на големата вода се движат
кон води поголеми и дални
Летаат тие и лазат во завлек непознат
темна литанија од сенки на темниот аџилак свој
што живот раѓа во небитие
Бог на темнината на длабината на мрачниот
лавиринт неодгатлив
во гибелта што се обновува своја
создателите свои ги прибира

И од оваа вода од ова езеро мое
од биљурот темен на неговиот мрак
се движат По неговата струга по текот нејзин црн
со клопче приказно на патот во себе свој Во слепа трка
се враќаат со семето во семката згината своја
секоја кон домот свој нов а непознат толку
и запаметен од друг во водата што изгрева
од алги од трски и трева

Учители на животот и смртта со уката
во враќањето на семката Се движи таа
во обновата на светот што го објавува
раѓањето од правта на тие што заминале дамна
со лика нивна

ТРАГИ

За Хусто Хорхе Падрон
Молде 1993

Се движиме ние покрај темната сенка на фјордот
вода прободена од студеното копје на ледниците
Од високо се над него наднесени
карпи сури хмурни облаци

Се копа пред портите на боровите под изѕирните сенки
смолата дури ги цеди мирисите зашеметени свои
Казми во хумусот Каменот пук
и летото го развева денот во сјајни тринки

Се подаваат наеднаш черепи од кои
помнењето се одгатнува на северното сонце
Па нив пребарува шумно изѕемнатиот ветер

Земјата ја твора бавно скржавата утроба своја
со незнајни нешта што светат како пазува млечна

Еден ден засолнети од сончевата сенка
ќе речат
дека и ние тука сме биле

СКАЗНА

Од каде тој татнеж од копита и ветер
откај иде тој здив на жешка пладнина
По далнини ли лута
сиот од темни ѕвезди

И гледам стануваат едно
гривата и тој Човекот и коњот
Кој кого ли гони
низ времето

Прегратката ветерот им ја обвива
со јата од славеи

И така одат низ просторот по замислениот предел
излетани од портите на старите сказни
кон некој говор нов
во време непознато

Дур светот
топка сред полјанка
под нозе им се метка

ЖЕГА

Бучење натрапничко го штрека
примиреното пладне
во летна жега
Во омарнина

Тромо градот ја издишува
агонијата на светот
Зеленилото во себе се повлекува
како премалено живинче

Бегство нема од бездни звуци
темни ритми
луњи надојдени од друго некое време
непознато

Се порева човекот во правта
што ја сее и постила
мелницата на сонцето

Се лепат по кожата на асфалтот сенки
петна на некои болести нови
неодгатливи
во надоаѓање
среде кошмарот на жегалците

Емануела Ковачевска Китановска: „Чудо“ (2024)

Се везат страшни иднини
во овие ленти ноќи
од порив отрезнети, со порив родени,
пештерска убавина се вотина.

Се разбуди љубовта од мамурен сон,
сонуван од полни месечини,
та опиум испрати по вода да чекори.

Оти на чудото не му треба пророштво,
тоа е пред очи,
ветено од брегот на водата тишински.

Славе Ѓорѓо Димоски: од „Проект“, 1982

ОТВОРЕНА ЗАДАЧА: ГОВОР

Бродот од пареа се распаѓа преку
океанот од чад се крева гледам како
и пропаѓа прислушкувам заѕидан но сепак
тоа е моја задача пристојна која чека
до дното да ја симнам од плеките стрпливо
додека лицето се стопи во отсуство
чекајќи друго место низ безсон назад
спуштен под водата под смислата симнат
фрлен се нафаќам па сакам
токму за Другото Речта да ја фатам

ПРОБИВ

Се гледа ведрина се провлекувам
низ звучни отсјаји влегувам
во коцкасти замисли
блокови воздух низ мене простори
се простирам по нападни глетки низ
себе се пробивам се шибам се гледа
ведрина опстојува за миг мигот
се одделува во лик звучна врска
со Јас. ЈАС што плускам на ветрот
разбиен.

Ивица Џепароски: од „Посвети и пофалби“, 2024

КАЖУВАЊЕТО НА ВЕЗИЛКАТА

Според Б. Конески и Ј. Јакимовска

Се пласти студ и голомразица сува
врз моите работливи силни прсти.
Душата во себе мразарница чува
и не дава конецот да се зацврсти.

Можам ли мачнотијата да ја стивнам
– везењето да не ми го попречува –
телесната топлина што како гривна
во смиреноста силно ми засечува?

Мразулец што со леснотија се крши
ќе стане иглата со воврен конец,
ако врелоста тргне да го доврши
растопувањето на мразниот колец.

Пршауваа како песната се раѓа,
а јас само за конците имав ука,
уживав во црната и црвената преѓа,
слушајќи го срцето како ми чука.

Вез со молив, за ново време везилка
сум сјајна. Ставен во рамка се црта вез,
со мојата стара разлеана болка,
и не е лесно да се изнајде излез.

СТАРО КУПУВАМ 3

Еден македонски
писател, сега, веќе во
поодминати години
кога ќе го чуе повикот:
Старо купувам, старооо!
на своите најблиски
исплашено им вели:
Не давајте да ме земат!

ПОФАЛБА НА ХУМАНИСТИКАТА

На Марта Нусбаум

Не за профитот – велиш прецизно и јасно.
Треба да се вратиме назад за да одиме напред.
Назад кон критичкото мислење и кон Сократ.
Учењето не е учење само за тоа како да се
Заработат повеќе пари, туку многу повеќе
Како да се стане човек што има душа
и човек што мисли со својот сопствен ум?

Но сите имаат душа и сите имаат сопствен ум,
Но немаат свои сопствени соби.
Немаат соби со поглед кон себеси.

Тихомир Јанчовски: од „Последно време“, 2005

ПОСЛЕДНО ВРЕМЕ

Тешко ни паѓа слободата
во последново време
зашто нè прави свесни
дека самите избираме
без никаква присила
и што ќе избереме
со то и ќе живееме
и тоа ќе ни биде
и казна и награда
за сè

СКРИШУМ

Грдото во нас
е најсилно
кога никој не нè гледа

Гревот и не постои,
си велиме,
ако сведоци нема

КОШ

Детето се мачеше да даде кош
јас го кревав и му помагаав
тоа топката ја фрлаше
ама пак не ни одеше
висок е кошот
мало е детето,
мислевме...

Потоа, се сетивме:
ја стави тоа топката
во сенката од обрачот
кошот е и на земи
а не само во воздухот

Оттогаш,
нема промашување...

Матеја Матевски: од „Предели покриени со вода“, 2006

РАНЕТИОТ ВОЛК

Слезе ѕверот
на брегот
Црвени капки на снегот
се влечат
пред душкањето на ветрот

Матно е сè и сметено
под небесното вретено
во вирот студен што длаби

Забите под дабот див
струна пискотлива
Го свива болка
сива
кон облаците додека завива
завива

И тој некого бара
преколнува

Волкот
сам
пред вратата на молкот
дури под синиот јасник
одекот тихо се гласи
и гаси

НЕВРЕМЕ

Лие
и
е
дожд

Ветрот
вие

Дабот
свиен
си
е

Ни заслон
ни
криеж

Дур
лие
и
е
дожд

насекаде

Јулијана Величковска: од „Рајсфершлус“, 2024

-   -   -

зависносложени допусни dope усни од вино румени од вина румени образи неопходен услов за вршењето дејство она главното се чиниш блискозначен близок значаен но не си се чинам допусна попустлива со податлива усна а не сум сложена сум сврзничка секако како ламела така ми беше речено во едни други сврзнички состави па владеј и остави и ако румениот образ блед е но макар не е мокар макар не и иако не признава по состав по дејство копнее

пепелашка

забавата беше добра отсекогаш сакав да танцувам во ритам плус но не можев да си најдам партнер и ете синоќа се појави принцот одел на салса мртка со колкчињата како владо јаневски и васко форти ако не знаеш кои се мал си за мене и не чуди се секако дека нема да завршам со принцот прво поради оние вештерки подготвени дури и да си ги исечат стапалата само за да се напикаат во моите чевли само за тие да бидат главните на балот ќе направат сѐ за доза допаминче а принцот тој ќе ме бара односно ќе ја бара онаа на која мојата чевличка ќе ѝ биде точна зашто се чини не е баш бистар оти да ми беше точна немаше ни да ми испадне

-   -   -

се криев во сенките на таксим сама меѓу луѓе како ѕвезда меѓу ѕвезди во толпата странци низ турканици трчаници и врева задушена од маски слободно ечеше само ѕвоното на трамвајот и песната на младите курди дервиши дијарбекир слободно беше и мачето што презриво позираше за фотографирање во книжарницата што му беше дом слободни беа и децата што сакаа сладолед а не трикови слободен беше и мојот чекор и мојата мисла далеку од (г)орион далеку и од себе со некои чудни сеќавања небаре туѓи или од некој претходен живот запомнети

-   -   -

понекогаш срцето ми е мал бел молец што од трепетот на срцебиењето ја истресува сета своја тежина сиот прав од крилцата и исчезнува губејќи се и претворајќи се во сѐ и во ништо (на)секаде и никаде велат постои нешто како срцева меморија чудесно е како по недостигот знам дека се ближи петровден и тогаш се присетувам дека на х светлосни години оддалеченост одовде може да се види минатото на земјата што значи дека на х светлосни години оддалеченост одовде може да се види дека баба сѐ уште е жива а јас се кикотам крај неа капејќи се во тенџере

Георги Барбаровски: од „Око и меч“, 1974

од циклусот „Воини од 1014“:

9.

ни амајлиите не помогнаа
та нели беа наени
во стар долап чувани
како жито да дозреат

кога нозете ни пуштија
мускул в корења букови
какво фајде од амајлиите

15.

ме газат коњи пресно потковани
потковици в чело ме браздат
ме бодат штитој огноврви
трилисни детелинки
по нив обесени

што ако ми шепна СРЕЌАТА
НЕ место добарден
кога и очите
в неврат се однесени

СОБА

влегувањето в очи ми дува
    разнобојни магли
потоа свикнувам и гледам
    меѓу ѕидот и таванот
четири заковани агли

*   *   *

во четири наутро
многукраки давеници
на небото гаснат

понекогаш
и еден полноглавец
сребрената душа
на дланка си ја држи

во четири наутро
лете
боите на денот
потечуваат

во четири наутро

ПРЕД ДОЖД

кога се враќав од полето
да си го приберам добитокот
над мојата темна глава
некој посака со чакмак
да го потпали небото

црна ќерамида распука
со црвена срцевина
удри по ридот

на кој му текнало
пред дожд
со чакмак
да го пали небото