ПЕЈСАЖ
Земјата гласно лупнала со своето чело
излегувам јас неопојасен по стрништата
па фаќам со коњите луди да се бранувам
два се, бел и црн еден
крвта што излегува и крвта во жилите што грми
допуштам и црвени крави со јазиците да ме шарат
од љубов права еден четвороног ми се раѓа
и знам, на некоја меѓа прикован од роговите ќе осамнам
па како череп потем потскокнувам подвриснувам
по ливадите смртта ме јури зеленокоса
не, месецот е единствениот нож што сакам в утроба да го имам
вретенест што сѐ околу себе ќе намотува, преде
и ако треба цело дрво на болка ќе понесе
и високо над главите ќе го развие како знаме
еј, некоја беља ќе сторам гледам
ќе зазурлам слеп небото да го раздувам
не сум јас за овој свет не сум
Молчи бре скот. Од брегон слегува запален селанец
МЕДОВИНА
I.
Крвни фатаморгани над сончевиот пладневен гроб
ослободениот простор моли за жртви
шуплоглава ноќ, мазги
дизгини од ѕвезди
доаѓа големиот оној отец наш на лудориите
осовино на животот
преврти се дај им покој на мртвите
оф, ова теме ќе ми изгоре од сонцето
снагата ми поцрнела
со ваква крв ќе дотераме до светецот
светецот се опил, невидлив е
ќе стасаме до пеколот
со ваква крв на грбача.
II.
На срцево зачеток нема
илјада росни трупови ќе му фрлиме на жртвеник
времето молчи, песокот чекори
дождовите ќе ми го повратат раѓањето
не ни траат подземните убавини
сиот свет што ги крепи
не трае ни сонцето во крвотокот на птиците
го исклучувам
тоа ви се последни спомени од овој свет маченици
оф, мртов сум за тие бели мугри
на сосипаните лета
со тешки чаши окови
Од небото вистинската капка
во черепот очекуваме
да капне.
III.
Очите ни се отворени рани
два пати ги преврзуваме
излегуваат три лилјани
три лилјани, три аскери
наоружани со вар и магла
болко, посилно разгори се
тивок ни е огинот
не издржува нашиот гром тенки боровници
ај, ај, ај, доцна е, доцна
дури и за смртта со отворени кладенчиња.
IV.
Ќе летнеме на бели коњи дури до Стамбол
не се може без бегање
лудилото пред триста врати
една огинот, втора ветерот, трета
сината тишина во бранови што нѐ заплискува
доаѓаат селаните со гламни да нѐ прегазат
спас ни нема
освен некој чеден ветер
ќе дојде ли до пожари човечки
нема веќе цвеќе за умирање
на плажата светлоста пирува
играчки и луѓе од крпи
срцето има златни кании
кании на кралевите мртви
Ќе испливам на површината
како топ со четири грла.
ЕПИКА
На жицата што се вика време
бели пци и пареа
песни и лесни лотки
Сиот свет патува
јунаците стојат
Плач како свадба
Тамбура како ветер
Ситно писмо
личба и коњ од сончеви дамки
црна личба зад пет планини
Часовник од маѓија и оружје
прстен од огон
да се провре врагот
Кули и грмотевици
Крај на светот
но не и на виното
