Мануела Златкова: од „Ми падна ѕвездата од чело“, 2017

ЕХО НА ШИЗОФРЕНИЧАР ВО НАШИТЕ УШИ

Како врзани со краток синџир
си ги пребројуваме деновите
за отстрел пред нашите блиски
кои одамна не постојат
во нашите глави
како ехо
на крилски замав на птици
кои не живеат во топлите краеви
на оваа земја, обложена со евтино кинеско копно,

си ги пребројуваме
деновите за отстрел
како ехо
на кое се гледаат недефинираните нозе
и раце
на бебето кое ќе се роди со ехо
на шизофреничар
во ушите.

ШУБЕ НИ Е ДА СОНУВАМЕ ЗА СЕБЕ

Во оваа шизофренија
ги губиме главите како одвејани
ветрови на минато време
во луциден сон на слепец
кој што не знае како да се разбуди
пред да умре.
Шубе ни е да сонуваме за себе.

ЛУЃЕ

Нашите останки во туѓи тела
по заминувањето
личат на ѕвезди
кои место на земја
паѓаат во црна дупка.

Сè помалку врева,
сè повеќе шепот.
Пукнале сите крвни садови.