Стефан Марковски: од „По трагата на белиот грифон“, 2018

ЗАМИНУВАЈЌИ

Уличниот воздух мириса на влажна топлина
од сонце зачадено во боите на ноември
што ги гори дрвјата запловени низ дожд.

Бескрилна птица чии очи копчиња се
за бесплатната музика што го напојува
нискиот притисок на градот
стои на покривот од една стокатница
и ми вели да заминам со
не толку дружељубивиот хлорофил.

Трчајќи се вртам
таа слетува на дрво
и следниот миг гранка е
облечена во мов со боја на градското минато
низ кое заминувам.

ЖЕЛЕЗНИ УТРА

Железните утра на оној што дише во ритамот на пчелите
и не знае дека е стар
се топат во каменолом од тела
спремни за скок
во машината за портрети
што од образите им вади масла
а конците од сјајот на белките
ги плете в платна
минуваме покрај строј тополи со гранки од огледала
и ги вардиме виолинските клучеви на топлата вечер од
напуштените кучиња чиј лаеж
им недостигал на зрната полен
за да станат пеперуги.

ЗАМИН

Ноќта си ги закопчува панталоните со светулки
и полека заминува од јавниот толает
намигнувајќи му на шефот
задолжително бесплатен е
секој обид за почин
на оваа ливада
каде секоја возбуда хаотичен лет е на црни бубамари
среде белата пареа од прегорениот ден
предодреден за рожбата
на источник на светлините
во кои се капе Новиот Свет
преслечен во остров од земјени облаци