Владимир Лукаш: од „Мамурлаци“, 2003

ЖАЛНО

Вчера првпат јадев здивови,
и кога се вратив во миговите
видов земјотрес на ѕвездите.

ОД ДНЕВНИКОТ

Ме чеша носот
мислам дека еден напуштен град
ме скокотка како облак
кој не знае како да врне.

НА ДЕВОЈЧЕТО СО НЕРАЗБИРЛИВО ИМЕ

Вчера
Глувците лежеа на тревата
врз главите на девојките
полни со љубов
врз вкусот на коскената срж
на сонцето
деца,
милувајте ги рацете на
желбата
излезете насреде улица
и прегазете ги камионите кои живеат
во нејзините расфрлени
погледи
каснете од нејзината коса
бидете бебе во нејзината гушка
бидете сведоци на еден мост
голем колку нејзината месечина

гризнете

мириснете

(потоа зашепотете).