Ги собувме нозете од телото
Јас и капата ја симнав
Рацете ги оставивме да си павтаат
И додека трупот спокојно се ронеше
Умот го пративме таму
Каде природата завршува
За нашиот ни неразум уште потаму
Да продолжува
Одеднаш на Диониса му се стори
Дека Тезеј сум јас и дека
Неговата девојка ја земам
Па со тврд јазик посака
Од масата да станам
Но мене тука ме нема
Та јас со намера
Во мит влегов
9.11.23
Јанко Нинов: „Пијанство“ (1992)
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment