Стефан Марковски: „Градот спие“ (2016)

Меѓу сенките исплашени од црвените светла на градот
и чадот од недопушените оџаци
во долна облека се соголуваат сните на заборавените.

Тоа е време на небесно безѕвездие
бессон одмор од безмерна игра;
време на светулки уморни од безгрижјето на денот
улетан со своите златни кочии по асфалтот
распукан од татнежот на погребните возила
кои се движат на погон од брчките на образите
и никаде не брззат
а метежот зад нив
в чад од недогорени лулиња на мирот се облекол.