Катерина Гогова: „Жртва“ (2018)

Една мала есен само што не е смртно ранета.

Лисјата ги поднесуваат своите последни исповеди кон светлото небо
и повторно љубат земја.
Сонцето немилосрдно ги крштева голите ридови со прва причесна.

Роеви мравки и бубалки во паника јужно следат птици,
јалов ветар опседнува облаци,
се спрема дожд и стравувам дека громовите ги изгубија компасите.

Само бунт се крева против речните водотеци,
осилата одамна заборавија на последните презреани смокви.
Ги собирам паднатите копја и зазимувам.