Андреј Ал-Асади: од „Под дервишовото сиќе“, 2018

ИЗОБЛИЧУВАЊЕ

Крцкаат коските на Дамаск
Да ѕирнат надвор од лушпата
Што се пласти од време
Кога три слепи магариња
Ги бакнаа сите камења
Расфрлани низ матката на векот
Од кога филозофите беа глуви за обичниот човек
А во рузмарин пајаци пееја покрај река
И покрај гроб,
И рика градот да стане нешто друго
- Во сив папок
Срам, смрдеа и сласт.

УМОР

Години како памук искубани
Од сласти, мечти, заклетви
Згмечени во сува воздишка
Се пластат ко олово
Помеѓу долги чекори
Но, чекајте
Да ве поканам
На последниот танц на свињите
Под ѕвездите
Каде што ќе дуваме меурчиња на тенок ветер
Душата од умор ќе здивне…

НЕВРАТ

Мирисам на темјан
А млекото од устата
Уште не се исушило.

Стигнувам пред да тргнам
И мозокот се распрснува
На илјада ѕвонци.

Ќе ги растопам ’рскавиците
Што ми израснаа по раѓањто
Во чаша топла пајажина.

Поздрави ми ги коските
Јас сум жител на ехото.