Катерина Гогова: од „Сонцестој“, 2021

СТРАВ

И одеднаш сјај
одеднаш зрак
трн по трн мрак
коса без боја
нокти тешки
во ноќ без звук
и мојата сенка без пол
над неа пад
без бол

гасне небото

НА КРАЈОТ

На прагот
последната надеж
го ситни денот, сè се рони,
белите крошни над дворот,
облаците над градот,
времето знае кога завршува.

Прозорците
незнајно и наивно
ја затвориле вистината,
ништо не им преостанува,
го држат последниот здив
во борбата за слобода.