Цане Андреевски: од „Свечености“, 1964

ГО БУДАМ

Го будам тој ден разбушавен, од пролетта измислен
бликнат во пределите кај безболно се цвета,
кај часовниците стојат вкочанети и ненужни
оти времето е цветна топка запрена во воздухот.
 
И еве, само го будам тој светлопад
не затоа да се скријам под неговиот златен прав,
го будам ново име да му дадам
и да го преселам во нежноста на иднината.
 
Секоја иднина пред да се бакне со новата нежност
излегува од плодното стебло на старата.

НЕЖНОСТ

Врз перницата што овој воздух ми ја дава
сакам да ги пробдеам своите нови соништа
и загубената чистота во чиј сјај потонувам сега
да му ја возвратам на светот незаменлив.

Од мекоста што морето и воздухот ја веат,
јас, златниот пајак на времето непреодно,
ги точам нишките со штедра нежност
и верувам: нечиј глас со трепет ќе мине по нив.

Ќе мине по нив проникнат од нови пори нежност
чиј дах е вруток во врутоците на светот,
па тогаш секоа парче облак полесно се топи
и секој страотен звук се свртува кон почва безопасна.

Јас, будник по оваа неопфатна ѕвезда,
ослободен од мовта што сомненија ја пластеле,
овој воздух, поради мекоста незаситлив,
гласно го наречувам: преродба на нежноста.

Па нека треперат нејзините струни оптегнати во бескрај.
Видливоста на обрачот нејзин само е оптичка мамка
И нека се знае: нежноста нема тил што може кон нас да се сврти.
Таа нѐ гледа в лице и според нејзиниот лик нѐ ваја.